فضای مجازی، همان‌ بخش‌هایش که فیلتر نیست و ما هم می‌توانیم ببینیم، این روزها پر از عکس‌ها و ویدئوهایی است که یک چیز را نشان می‌دهند؛ مهربانی مردم با یکدیگر.
در روز و روزگاری که جنگ، جنگ تحمیلی، بال‌های سیاهش را بر سر این مردم و این مرز و بوم باز کرده، مهربانی مردم با یکدیگر، آفتاب روشنی است که دل‌ها را از همیشه گرم‌تر می‌کند.
ویدئو کارمند شریف مترو اصفهان را که دیده‌اید. قطار، نرسیده به ایستگاه، وسط خط، مجبور شده بایستد و مسافرها را پیاده کند. حالا مردم در امتداد ریلی پراکنده‌اند که نیم‌متری پایین‌تر از سطح مسیر است. پیرزن‌ها و مادرهای بچه‌به‌بغل نمی‌توانند از این ارتفاع بالا بروند. کارمند شریف، خم می‌شود و می‌نشیند روی زمین و خودش از تن و بدنش، پله‌ای می‌سازد تا مسافرها پا بگذارند رویش و بالا بروند.
عکسی هم هست که نشان می‌دهد آدم خوش‌قلبی بنری زده در ورودی شهرش و رویش نوشته «اسکان و غذای رایگان» برای میهمان‌هایی که از جبر جنگ، به شهرش پناه آورده‌اند. از شهرهای شمالی هم از این دست عکس‌ها و اطلاع‌ها کم نرسیده است. اصلاً چرا راه دور برویم. این شب‌ها که خیابان‌ها در قرق مردمی است که سرما و برف و بوران نمی‌شناسند و هر شب می‌آیند تا میدان خالی نماند، درست در همین شب‌های سرد، هرکس به اندازه وسعش، به اندازه وسعت دل مهربان و گرمش دارد تلاش می‌کند هیزمی در آتش همدلی بیندازد؛ یکی چای می‌آورد و یکی پرچم دست‌ساز رایگان به آدم‌های اطرافش هدیه می‌دهد و یکی- این را دیگر خودم دیدم- از توی انبان مهربانی‌اش، ظرف‌های کوچک فرنی بیرون می‌آورد و می‌دهد به بچه‌هایی که لابد جنب و جوش شبانه، خسته و گرسنه‌شان کرده است.
این آتش همدلی، ما را گرد هم می‌آورد. این آتش همدلی گرممان می‌کند. این آتش همدلی، شعله‌ای می‌شود که در ظلمات این روز و روزگار، راه درست را نشانمان می‌دهد.
ما با همین همدلی‌ها از فراز و فرود تاریخ گذشته‌ایم و باز هم می‌گذریم.